Ένα ζευγάρι σαν όλα τ' άλλα

Ο Πλάτωνας υποστήριζε στο Συμπόσιό του ότι κάποτε υπήρχε ένα πλάσμα με δύο κεφάλια, τέσσερα μάτια και αυτιά, δυο στόματα και μύτες και από δύο ζεύγη χέρια και πόδια. Εξαιτίας της σωματικής του διάπλασης, ήταν πολύ δυνατό και οι Θεοί ένιωθαν ότι απειλούνται. Φοβούμενος τη δύναμή του, ένας Θεός χώρισε το πλάσμα αυτό στα δύο. Έκτοτε, ο άνδρας και η γυναίκα είναι αναγκασμένοι να αναζητούν το άλλο τους μισό, εκείνον ή εκείνη με τον οποίο κάποτε ήταν ενωμένοι στο ίδιο σώμα.

Σε αυτή την μαθηματικά σχεδόν μάταιη αναζήτηση, υπάρχουν ορισμένα ζευγάρια που επιτρέπεται να νιώθουν λίγο πιο τυχερά. Και αυτήν ακριβώς την τύχη που έκανε τον έναν να συναντήσει τον άλλον, θα έπρεπε να γιορτάζουν του Αγίου Βαλεντίνου. Η Βασιλική το 2010 έμενε στη Λάρισα. Οι αλγόριθμοι του facebook της πρότειναν να κάνει αίτημα φιλίας στον Ανδρέα. Εκείνη του ζήτησε όντως να γίνουν φίλοι μιας που οι άνθρωποι με αναπηρίες που ασχολούνται με τα καλλιτεχνικά, δεν είναι πολλοί. Κάτι παραπάνω από τριακόσια χιλιόμετρα νοτιότερα, στην Αθήνα, ο Ανδρέας έπαιζε στους Όρνιθες του Αριστοφάνη και αποδεχόταν το αίτημα φιλίας της Βασιλικής από ενδιαφέρον να ταξιδέψει η παράστασή τους και στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Λίγες μέρες μετά, εκείνος πήρε την πρωτοβουλία και της έστειλε στο chat. Τα πολύ τυπικά και τον πληθυντικό της ευγενείας, διαδεχτήκαν γρήγορα τα πιο προσωπικά και ο ενικός της οικειότητας. Κάποιες ώρες αργότερα, έκλειναν το chat και μιλούσαν στο τηλέφωνο μέχρι να αποκοιμηθούν με το ακουστικό πλάι τους. «Βρεθήκαμε μετά από τρεις - τέσσερις μέρες γιατί εγώ δεν ήθελα να φτιάχνεται στο μυαλό του καθενός μια ιδεατή κατάσταση του τι μπορεί να είναι ο άλλος - ακόμα και στο κομμάτι της εμφάνισης. Φαντάζεσαι, βλέπεις φωτογραφίες, αλλά από κοντά, τα σώματα μπορεί να πουν εντελώς άλλα πράγματα. Μπορεί να μην αντέχεις καν τον τρόπο που κάθεται ο άλλος δίπλα σου, αν δεν είναι σωστή η χημεία», μου λέει η Βασιλική που παίρνει αμέσως τον λόγο όταν τους ζητάω να μου αφηγηθούν την ιστορία της οκταετούς σχεδόν σχέσης τους.

Ο Ανδρέας πήρε το τρένο και ανέβηκε στη Λάρισα για τρεις μέρες. Η Βασιλική πήγε μέχρι τον σταθμό για να τον συναντήσει και από το άγχος ένιωθαν σαν να μην είχαν πει ποτέ τίποτα. «Η απόσταση είναι πλάνη. Ήταν σαν να μην είχαμε μιλήσει ποτέ». Εκείνος κάνει λίγες προσθήκες στην αφήγησή της όποτε το θεωρεί απαραίτητο, αλλά περισσότερα γελάει μαζί μου με το πώς η γυναίκα του τώρα πια, είχε αμφιβολίες για την εξέλιξη της μεταξύ τους σχέσης «Μου φαινόταν πολύ καλός για να 'ναι αληθινός. Μου την έσπαγε που ήταν και τόσο καλός, δε μου άρεσε. Ήθελα λίγο πιο δύσκολα τα πράγματα. Όταν έφυγε από τη Λάρισα, ήθελα όντως να φύγει, αλλά όταν έφτασε Αθήνα και δε με πήρε αμέσως, αναρωτιόμουν τι έφταιξε. Δεν του άρεσε; Δεν πέρασε καλά. Αυτό που είχε συμβεί, βέβαια, ήταν ότι είχε ημικρανία επειδή δεν είχε φάει και καλά, αλλά εγώ δεν το γνώριζα ακόμα αυτό. Το μυαλό της γυναίκας πάει πάντα στο χειρότερο σενάριο. Αλλά αυτή η δυσκολία, ακριβώς επειδή ήταν τόσο καλός, ήταν που τελικά βοήθησε να δω τι νιώθω. Όπως οι γνωριμίες στη ζωή, έτσι και στα social media έχουν τα ρίσκα τους. Γι' αυτό κι εγώ φοβόμουν πάρα πολύ για το τι άνθρωπος είναι. Ο Ανδρέας ήρθε στο περιβάλλον μου, έμεινε σπίτι μου, γνώρισε την οικογένειά μου. Εγώ ήμουν πολύ καχύποπτη. Δεν είπα "αυτός είναι και τέλος", ήμουν πάντα με τις κεραίες σηκωμένες. Ενώ εκείνος αποδείκνυε συνεχώς ότι είναι άτομο εμπιστοσύνης, εγώ δεν τον εμπιστευόμουν».

Στη συνέχεια η Βασιλική πήρε την άδειά της και κατέβηκε να τον βρει στην Αθήνα. Είπαν να ξεκινήσουν πειραματικά και να δουν πώς θα πάει όλο αυτό ξεκινώντας μια σχέση εξ' αποστάσεως. Η απόσταση αυτή, βέβαια, ήταν μηδενική από Παρασκευή μέχρι και Τρίτη όταν δηλαδή εκείνος μπορούσε να βρίσκεται μαζί της. «Κάναμε διακοπή μια-δυο μέρες και ξανά μαζί. Κι όταν δεν ήμασταν μαζί, είχαμε το skype ανοιχτό και κινούμασταν στα σπίτια μας. Ήταν σαν να μένουμε μαζί. Ένα πράγμα που κάποιος μπορεί να το θεωρήσει κουραστικό, αλλά για μας ήταν σαν να έχουμε παρέα ο ένας τον άλλον». Ένα χρόνο μετά, ο Αντρέας θα εγκατέλειπε τη ζωή στην πρωτεύουσα για να μείνει με τη Βασιλική στη Λάρισα: «Νιώθαμε ότι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Δεν υπήρχε λόγος να γίνει οτιδήποτε και να θυσιαστεί αυτό. Προτιμούσα να θυσιάσω την οποιαδήποτε δουλειά μου για να είμαι μαζί της στη Λάρισα», μου λέει ο Ανδρέας όταν άκουσε τη Βασιλική να λέει πως εκείνος έκανε τη θυσία να αφήσει τη ζωή του για να μείνει μαζί της. Ένα μήνα μετά τη συγκατοίκηση αρραβωνιάστηκαν και ένα χρόνο μετά, τον επόμενο Σεπτέμβρη, παντρεύτηκαν.

Η καθημερινότητα κυλάει με τους δυο τους να μην κάνουν ιδιαίτερα όνειρα για το μέλλον, αλλά να ζουν το τώρα. Σήμερα, η Βασιλική έχει πάρει απόσπαση και δουλεύει στην Αθήνα, ενώ ο Ανδρέας εργάζεται πια ως ψυχολόγος στο δικό του γραφείο. Και οι δυο τους ασχολούνται με το θέατρο και τον χορό, με τον Ανδρέα να έχει αναλάβει τον ρόλο να κάνει την Βασιλική να πιστέψει στον εαυτό της. «Εγώ είμαι πολύ τεμπέλα, έλεγα συνέχεια ότι κάτι ήθελα να κάνω, αλλά δεν το είχα ψάξει και ιδιαίτερα. Όταν γνωρίστηκα με τον Ανδρέα για πρώτη φορά συμμετείχα μαζι του σε δυο παραστάσεις, είχα κομπλάρει απίστευτα. Ο Ανδρέας με βοήθησε πάρα πολύ στο να ξεκολλήσω από το μυαλό μου και να πιστέψω ότι μπορώ να το κάνω. Κάποια στιγμή ο Καραθάνος ζήτησε μέσω της στέγης σε μια οντισιόν άτομα με αναπηρίες. Εγώ συνόδευσα τον Αντρέα και τους μαθητές του και τότε μου ζήτησε ο μουσικός της παράστασης να μπω μέσα και με ρώτησαν αν μπορούσα να αφιερώσω χρόνο από την άδειά μου στις πρόβες. Εγώ δεν καταλάβαινα τι έβλεπαν σ' εμένα κι εξήγησα ότι δεν έχω καμία σχέση με τον χώρο, αλλά κάπως έτσι έγινε η πρώτη παράσταση στο πλαίσιο του Φεστιβάλ, το 2015».